De data van een dode

De data van een dode

Rob Bruntink is journalist, auteur en expert palliatieve zorg. In een recente column van zijn hand De data van een dode reageert Rob op een artikel over de diensten van Digitale Nazorg en i-Finish. Met een eigen ervaring vraagt hij zich daarbij terecht af in hoeverre het leven van een dode als afgerond mag worden beschouwd en in welke mate een dode nog iets te zeggen heeft over wat er met een telefoon gebeurt. Dat dit soort zaken gevoelig kunnen liggen, bewijzen wel de recente ontwikkelingen op het gebied van het afnemen van vingerafdrukken van een overledene voor commerciële doeleinden. Waar de een dit moreel verwerpelijk vindt, is de  ander overtuigd van een mooie, aanvullende dienstverlening en weer een ander houdt zich buiten de ethische discussie, maar vraagt zich af of het juridisch wel juist is.

Eerlijk gezegd stel ik die kritische nuancering op onze dienstverlening wel op prijs. Sterker nog, dat houdt je scherp en maakt dat je je ogen niet sluit voor andere standpunten. Zo geven wij geregeld presentaties en gastlessen door het land waarbij er ook altijd vragen van gelijke strekking naar voren komen.
Want wie is nu eigenaar van de data van een overledene en is dat bij leven ergens vast te leggen? Wie beheert straks jouw digitale nalatenschap en wat als blijkt dat er daarmee geheimen naar boven komen? En waar kun je terecht als je helemaal niet wilt dat iemand iets met jouw data doet na je overlijden?

De missie van Digitale Nazorg is om nabestaanden te helpen bij het verkrijgen van dierbare data. Voor de gevolgen waarschuwen we echter ook. Een recent en aangrijpend voorbeeld is te zien in het item over de digitale erfenis van het TV-programma EenVandaag.

Want waar vroeger alle administratie in ordners in de kast stond, fotoboeken door iedereen te bekijken waren, lievelingsmuziek op LP’s en cassettebandjes stond, video’s op een VHS- banden en er na een overlijden ook door nabestaanden werd gekeken in het geschreven dagboek voor mooie herinneringen of aanwijzingen voor een suïcide, is dat landschap anno nu drastisch veranderd.

Diezelfde administratie staat tegenwoordig bij Microsoft in de cloud, foto’s staan bij Google, video’s staan in Dropbox, favoriete muziek is te vinden in afspeellijsten van Spotify en de computer en mobiele telefoon zijn het dagboek van nu.
Maar na een overlijden… kom je als nabestaanden nergens meer bij!
De toestelcode van telefoons en tablets zijn vaak onbekend en je beschikt niet over de gebruikersnamen en wachtwoorden van alle voornoemde diensten, als je al weet dat ze bestaan.

Gevolg: je kunt als nabestaanden dus nooit meer over de foto’s en video’s van jouw dierbare beschikken, de lievelingsmuziek blijft onbekend en alle administratie, afspraken, agenda tot zelfs de Bitcoins aan toe, zijn niet meer toegankelijk. En vragen na een overlijden (zoals bij suïcide) blijven daardoor mogelijk voor altijd onbeantwoord.

Is dat wenselijk? #WatVindJij

Share with friends